On.

On.

Een ongeluk komt zelden alleen en het geluk zit in een klein hoekje.
Of zoiets.
Je bent in de bloei van je leven dat na je 40e pas echt begonnen is. Je geniet.
En je wordt ziek. Een heftige longontsteking vloert je en daardoor trekt je hart het niet meer. Zomaar ineens ben je van een gezonde middelbare vrouw gemuteerd tot een kasplantje. Je hart wordt weer opgelapt en je gaat zowel psychisch als lichamelijk door een hel. Maar je redt het. Vraag niet hoe, maar je leeft nog.
Nog geen twee weken later weet je wat dat ook alweer was, met dat ongeluk dat niet alleen komt. Je man kiepert om. Weg. Zomaar. Een gezonde, joviale boom van een vent van nog geen 48. Is er niet meer. Zomaar. Ineens. Boink. Zelf door ’t oog van de naald maar daarvoor in de plaats wordt je liefste weggerukt.
Hoe is het mogelijk. Zulke dingen mogen niet gebeuren. Dat noemen ze nou noodlot? Ik noem ’t gemeen.
Oneerlijk.
Onvatbaar.
Onmogelijk.
Onmenselijk.
Onbegrijpelijk.
Onnodig.
On.
……….
snik

0 gedachten over “On.

  1. Hier heb ik even geen woorden voor. Ben er stil van, kippenvel en tranen in mijn ogen. Het lijkt wel of er een prijs betaald moest worden aan het noodlot. Lieve schat wat een verdriet moet er nu zijn in je omgeving. Verslagenheid en onbegrip. Boosheid. Dit had niet mogen gebeuren. Period.
    Heel veel sterkte en een lange warme knuffel.
    Xxx
    Jan

  2. Het is F*CKING oneerlijk! Bah, wat een verdriet lieverd! Ik huil samen met jou schat, soms snap ik nieks van het leven, echt helemaal niks! Boos en verdrietig word ik ervan.
    Hele dikke knuffel lieverd!
    XXX ~Heidy~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *