Overhoopeloos

Overhoopeloos

Het is hopeloos.
Ik lig met mezelf overhoop.
Ik ben overhoopeloos…
Er gebeurt zoveel en toch ook weer helemaal niks.
Ik ren met zevenmijlslaarzen in het rond en toch blijf ik op diezelfde plek hangen.
Ik jaag m’n idealen na en ben er verder van verwijderd dan ooit tevoor.
Ik probeer de boel te ontrafelen maar raak steeds meer in de knoop.
Ik wil weglopen van alles maar ren met open armen ernaar toe.
Ach het klinkt heftig, maar dat is het eigenlijk niet.
Zeg ik.
Ik weet zelf heel goed in wat voor levensfase ik zit.
Zeg ik.
M’n tweede pubertijd, inclusief puistjes op de neus.
Heerlijk…
(*even eraan voelt*)
Op zoek naar rust.
En toch steeds weer die spanning willen…
Snakken naar balans.
En toch steeds weer op het randje van de afgrond willen lopen…
Tevreden zijn met wat je hebt.
En toch steeds weer iets compleet nieuws zoeken…
Verlangen naar vertrouwen.
En toch steeds weer vertrouwen op dat intense verlangen…
Kiezen voor je gezonde verstand.
En toch steeds weer doen wat je hart zegt…
Bewust leren van je fouten.
En ze dan toch steeds weer opnieuw maken…
Weten dat je te oud bent voor die onzin.
En dan toch steeds weer dat puberale gevoel koesteren…
Het geluk  zo sterk weten te waarderen.
En het dan toch steeds weer moedwillig in gevaar brengen…
Het licht al lang zien
En toch steeds weer kortsluiting maken…
Waar ben ik in vredesnaam mee bezig…
Overhoopeloos.
Komt wel goed.
Zeggen ze.
Prima.
Wanneer???
Mag het licht uit…
*klik*

0 gedachten over “Overhoopeloos

  1. Het komt zeker goed,maar blijkbaar moet je hier eerst doorheen.
    Het komt goed als jij eraan toe bent.
    Ik ken deze periodes ook hoor;berg op en af.
    Deze dingen hebben met de innerlijke groei te maken.
    Neem hier de tijd voor.

  2. Lieverd, het lijkt wel alsof wij geruild hebben van emotie. Ik ga de blije Lou teruggeven hoor!
    Kop op, mooi mensch, hou van jezelf zoals je bent, want je bent PRACHTIG!
    Kus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *