cru(el)

cru(el)

Cru en wreed.
Cruel.
Voor mijn gevoel is het dat.
Een maand geleden ging je voor een standaard mammografisch onderzoek naar de radiologie.
Iedere vrouw van die leeftijd doet dat of zou dat moeten laten doen.
Uit puur verlangen naar zekerheid heb ik ’t zelfs inmiddels ook ondergaan.
Maar je verwacht ’t niet.
Je verwacht niet dat men dan zegt: “mevrouw, er is iets te zien, het is waarschijnlijk niets maar we moeten het wel even nader onderzoeken”.
Je verwacht niet dat men je informeert dat er toch een punctie gedaan moet worden.
Je verwacht niet dat je te horen krijgt: “het spijt ons u te moeten mededelen dat uit het onderzoek gebleken is dat het zich om een kwaadaardig tumor handelt”.
Kanker verwacht je niet.
Kanker wacht wel op jou…
Een maand geleden leek alles nog ‘gewoon’ in orde.
Maar wat is nou helemaal ‘gewoon’…
Een maand geleden ging alles ‘gewoon’ zijn gangetje en dacht je niet na over wat er zich mogelijkerwijs in je lichaam afspeelde.
Je functioneerde ‘gewoon’.
Nu moet je een aanzienlijk deel van dat lichaam ineens missen.
Het wordt eraf gesneden omdat er iets kwaadaardigs in zit wat op den duur de rest van je lichaam ook kapot zou maken.
Je bent zo dapper, zo sterk, zo bewonderenswaardig nuchter.
Maar ik voel de angst in mijn maag.
Mijn angst maar juist ook de jouwe.
Hoe zal het zijn, hoe zal het worden, hoe gaat het verder…
Goed. Alles zal goed gaan. Er is geen andere optie.
Het is wreed.
Van de ene dag op de andere is een deel van je ineens weg.
Zonder dat je werkelijk de tijd had om er afscheid van te nemen.
Zonder pardon.
Het is cru.
Van de ene dag op de andere mis je ineens een paar kilo.
Helaas op de verkeerde plek.
Daar waar je helemáál niet af wilde vallen…
Het is niet anders.
Van de ene dag op de andere moet dit. Dus dan ook maar het liefst zo snel mogelijk.
Alles weg, geen risico’s nemen.
Weg, weg, weg…
Het is goed.
Van deze ochtend tot aan de avond zal het klaar zijn.
Na vandaag komt het herstel, het weer overeind krabbelen na de klap.
Komt tijd, komt verwerking.  Acceptatie.
En weer vooruit kijken.
Dus dat gaan we doen.

Dag borst…

0 gedachten over “cru(el)

  1. Ik kan je geen woorden geven, wel mn hart, dat naar jou en je mams uitgaat. Het gaat echt goedkomen. Dat weet jij, dat weet je moeder en de rest van je familie en dáár gaat het om xxxx

  2. Kippenvel heb ik en sprakeloos ben ik. Wat is het toch een gniepige kloteziekte! Ik wens je moeder heel veel kracht en beterschap in deze moeilijke tijd. En jou natuurlijk ook, lieve Lou. Het komt vast goed maar het zal tijd nodig hebben.
    Dikke kus en knuffel

  3. Hi Lou,
    Een op de negen zeggen ze… maar je denkt altijd dat je (liefste) bij die acht anderen hoort…Pffffft kon ik iedere keer zelf gelukkig denken… maar shit toen het bij familieleden en vriendinnen werd geconstateerd….. en dan ‘het vervolgtraject’ zoals ze dat zo mooi noemen…. ook geen pretje …… Ik steek een kaarsje op voor je moeder Lou en ook voor al die anderen … ook al helpt dat geen zier…. hoogstens brengt het een beetje licht en warmte…
    groetjes,
    Dorothé

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *