gevoelige snaar

gevoelige snaar

Het schijnt dat ik nu dan toch eindelijk weer eens een gevoelige snaar heb geraakt met mijn ziekemannenblog…
Sorry heren (in het algemeen maar voorállll die, die zich aangesproken voelden):
mijn oprechte excuses.
Ik zal ’t noooooit meer doen…
NOT!!!
’t Is mijn blog. Ik schrijf wat ik wil.
En lees vooral ook de titel erboven: Veel geleuter zonder clou.
U was dus gewaarschuwd. Dubbel.
To read or not to read, THAT is the question.
Hele evolutietheorieën werden er meteen weer tegenaan gegooid. Vrouwtjes die het zich niet kunnen permitteren om hun kroost in de steek te laten, mannetjes die, als ze hun territorium door ziekte niet meer kunnen verdedigen, zich dan maar volledig terug trekken. Ik vind ’t prima hoor, alleen is het dan wel ietwat teleurstellend dat het oh zo intelligente mannelijke deel van ‘mensheid’ (even sterk veralgemeniserend, alweer sorry) zich blijkbaar toch nog niet noemenswaardig ontwikkeld heeft en daardoor in tijden van zelfs enkel milde ziekte terug valt in oergedrag, daarbij denkende dat er nog steeds iets als een territorium verdedigd zou moeten worden. Ik ben gék op veralgemeniseren en bagatelliseren. Iemand moet ’t toch doen hè, anders zie je door de mannen de mensheid niet meer. *kuch*
Huh?
Oh.
De clou mist weer eens…
Ik broedmachine met hormonale storingen.
Ik vrouw.
Forgive me.
Waar zullen we het vandaag eens over hebben?
Was er niet laatst iets van een huishoudbeurs?
Vertel eens dames?
En heren, niet te hard zwaaien met die knots hoor!
U zou uw nieuwe BMW M6 per ongeluk kunnen raken…
Lieve mannen.
Trek het u toch alsteblief niet aan…
Ik raaskal maar wat.
Ik ben gek op u. Allemaal (even generaliseren).
Wat zou ’t leven zonder mannen zijn.
Enzo…

Clueless.

10 gedachten over “gevoelige snaar

  1. Ach, dat dat blog in een goede geest geschreven was had ik al gelijk door. Maar aangezien het slechte (in algemene zin – zie bijvoorbeeld Hannah Arendt – ) meer de neiging heeft om zich te verbergen in het goede – en vaak niet intentioneel wat een enorm probleem is en soms zo pregnant is en wat tot mijn verbijstering publiekelijk voor zoete koek wordt geslikt – dan in het ware en het schone (e=mc2 & Guernica, om wat voor de hand liggende voorbeelden te gebruiken) ben ik na 20-30 jaar weer op mijn quivive. Met het felle feminisme van destijds had ik geen enkel probleem. Breek mij maar aan stukken om me opnieuw op te bouwen. De essentie was altijd “verzorgend” zoals ook weer te zien is in dat blog van je. Je neemt je verantwoordelijkheid. Hoewel? Kick his ass! I.p.v. je te wentelen in je goedheid. Neem nou het zooitje wijven dat deelneemt – er zit 1 vrouw tussen – wat deelneemt aan het burgerEUplatform. Nu ben ik maar een eenvoudige proces-engineer, maar bij dit vertoon krijg ik als man plaatsvervangende schaamte. I.p.v. e.e.a. als intellectueel collectief iets van substantie neer te leggen bij het publiek omdat politici. economen, CEO’s en financieel gespuis daar niets aan gelegen laten liggen, leggen ze aan het publiek zonder veel uitleg een referendum voor. Zijn dit mannen?? Welnee, het is een gedifferencieerde dubbele beweging op basis van territoriumdrift. De enige reden waarom ik in mijn harnas bij je langs kom, is uiteraard omdat je een dotje bent.
    Take care of thourselve and thour beings.
    Lancelot

    1. laten er in deze reactie nou daadwerkelijk een aantal dingen staan waar ik het mee eens ben 🙂 Dat met “Dotje” valt daar trouwens niet onder. Ik kan nogal bijten. En ik ben een redelijk verbitterd persoon (leer mij mijzelf kennen…) Ik ben geen feministe en mijn eigen essentie is inderdaad ook een verzorgende (daar heb je gelijk in bijvoorbeeld). En waar je ook gelijk in hebt is dat ik z’n ass zou moeten kicken. Heb ik ook gedaan. Nu blijkt hij toch daadwerkelijk écht griep te hebben (de echte, volgens de dokter) dus ik heb een beetje misplaatst ass gekickt :-S (en daar voel ik me dan weer slecht over, maar goed, da’s mijn probleem). Ik wil niet alle mannen over één kam scheren, ik wou enkel even mijn frustratie luchten over het feit dat mijn ziekzijn níet erkend werd. Dat heb ik dan ook gedaan.
      Met mannen in harnassen kan ik trouwens niks beginnen… letterlijk. Eén tip zou ik je eigenlijk toch wel heel graag willen geven: neem ’t allemaal niet zo gruwelijk serieus… Ik mag dan een dubbele universitaire studie en een IQ van 144 hebben, maar ik heb ’t nog steeds niet op zinnen die ik drie keer over moet lezen om ze te begrijpen. Maar “Kick his ass” snapte ik in ieder geval.
      I am not afraid… I was born to do this.
      Joan of Arc

  2. allez jong, ik vind het net de max!
    en het is niet omdat er een (*) met een woordenboek naast zich bezig geweest is dat we het allemaal moeten bekopen hé 🙂
    * gewoon eens googlen op de naam verklaart al veel.

    1. dat googelen had ik natuurlijk al lang als eerste gedaan 😉 Moet even lachen om jouw (*) met een woordenboek hahaha. En je hebt gelijk hoor. Ik bagatelliseer mega hier. Maar ik kon ’t even niet laten. Ik kan nog veeeeel erger trouwens (ik ben een uiterst sarcastisch, wantrouwend, schamperend persoon, ik ken mijzelf…) dus als je bepaalde dingen van mij niet trekt, dan gewoon maar niet lezen. Er zijn al anderen om minder weggegaan 😉 Ge bende gewaarschuwd in ieder geval. Maar verder ben ik best lief hoor. Soms.

      1. haha, dan is er nog hoop voor me, ik tel weer voor twee 🙂
        (nee, serieus, ik begin een soort -vervelend voor je- gevoel te krijgen, ik begin dingen te herkennen, hoop oprecht dat het niet waar is.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *