maandowns

maandowns

Het is elke keer opnieuw moeilijk te beschrijven. De neerslachtigheid die zich zo eens per maand van mij meester maakt. Zo zat je nog vol energie, ging je met alle elan te werk, pakte je alles aan. En zo heb je nergens zin meer in. Wordt de schakelaar omgegooid. Denk je de hele dag “pffffffffff waarom zou ik nog…” Intens moe. Down. Huilerig.
Het geluk is dat ik momenteel heel erg druk ben, ik móet wel door. Ik moet zoveel doen, aan zoveel dingen denken, zoveel klussen in de tuin die gewoon niet kúnnen wachten en nu moeten gebeuren, dat ik simpelweg doorga. Door met functioneren. Niet denken maar doen. Van rekeningen schrijven tot gras verticuteren, van brieven schrijven tot plantenbakken beplanten,  van presentaties bijwerken tot pannenkoeken bakken, van ouderavonden tot voetbaltrainerszittingen.
Gewoon doen. Gewoon gaan. Maar ondertussen takel ik af. Voel me mat en lusteloos. Standaard anderhalve kilo erbij waarvan ik weet dat het allemaal vocht is maar desalniettemin belanden mijn dieetpogingen meteen weer in de prullenbak en is mijn moeizaam opgebouwde discipline weer vervluchtigd. Foetsie. Ik maak meer fouten dan nodig en ben sneller geïrriteerd dan een krolse kat.
Het liefst zou ik me dan een stuk in mijn kraag zuipen om alles fijn te verdoven. Maar aan stukken in kragen zuipen doen we niet meer tegenwoordig… Morgen eerst maar weer een rondje nordic walken of fietsen of powerplaten.  Dat werkt dan toch beter. En overmorgen ziet de wereld er alweer heel anders uit. Zeker en vast…

0 gedachten over “maandowns

  1. Heel herkenbaar! Even sporten lijkt me een heel goed idee. Krijg er zelf ook altijd meer energie van of in elk geval een beter gevoel dan dat stuk in de kraag zuipen!
    Groetjes nic

    1. Daarom. En voor ik rare dingen ga doen ga ik nu slapen 😉 morgen als eerste sporten. Dan verder. Achteraf denk ik steevast weer “mén, wat bezielde mij…”. Wáár zijn die verhipte St.Janskruidpillen hahaha 😉

  2. Hier ook iemand die 6-9 dagen per maand niet te genieten is, verandert in een boosaardige vrouw, die zuigt en op oorlogspad is. Eentje die jankt om niks, volledig uit balans is en overal beren op haar pad ziet. Mijn gynaecoloog zei: doe aan lastenvermindering, vertel het de mensen om je heen en ga 3 dagen het bos in. Die eerste 2 opties doe ik dus ook. Vorige maand heb ik me om die reden een dag ziek gemeld, mijn werkgever had alle begip (nu eea zwart op wit stond, geschreven door een zeer gerespecteerde collega van hem ;))
    Sterkte jij vrouwmens! Bijna weer normale oestrogeenlevels.

  3. Heel herkenbaar helaas en nu is bij mij de frequentie omhoog gegaan naar om de 19-22 dagen grrrrr…. ze zeggen dat het beter wordt, maar dat mag van mij dan morgen zijn. Als ik mentaal in staat ben om bezig (vooral fysiek) te blijven dan kom ik er het beste doorheen. Verder veel begrip nodig van iedereen om me heen en mezelf en gelukkig krijg ik dat ook wel, maar ik moet iedere keer weer even flink schakelen. Ik troost me er altijd mee dat het binnen 3 dagen weer omslaat en tel de uren af. Toi toi maar weer…. dit is er eentje die nooit meer terug komt… net zoals de weeën destijds.
    groetjes,
    Dorothé

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *