Net niet

Net niet

Ik stond echt op ’t puntje om weer eens een nieuw leven te beginnen. Dat leven waarin ik zó veel van mijzelf houd. En ook nog van de rest van de wereld.  Waarin ik heel hard fuck you schreeuw en doe wat ik wil. En iedereen omarm. Maar ’t lukte even niet. Nét niet. Alweer niet.
Vanochtend sprong ik uit bed en dacht: ik voel me tóp!! Tot ik plotsklaps dubbelklapte en mijn ingewanden eruit spuugde. Ik hield ’t allemaal even niet meer binnen. Nét niet. Maar het duurde maar heel kort, tot die hervonden tiptop-status.
Vandaag wist jij me zowat te overtuigen dat alles nu weer goed is. Maar het mislukte, net als een te natte rozijnenpannenkoek. En ik blijf zien hoe het er echt voor staat. Kledderig. Klote. Maar helaas.
Ik dacht heel even hoopvol: “je bent dus tóch nog steeds diegene die je was, toen ik dacht, dat ik je kende.” Maar je was het niet meer. Al lang en nét niet meer.
Bijna had ik vandaag zelfs mijn oh zo noodzakelijke werk gedaan en de boel afgemaakt. Maar het ligt hier nog naast me in een rode map.
Het lukte net niet. En morgen is er in dit geval geen nieuwe dag. But hey, we’ve got the night…
Zo’n lelijke, grootse terugval schampte zomaar ineens rakelings aan mij voorbij. Alleen nét niet helemaal. En ik haalde die bocht lekker toch. Met een noodvaart zelfs. Ja, dat net weer wel.
Ik mijmerde over hoe mooi het allemaal geweest had kunnen zijn. Maar dat is het nu ook weer niet geworden. Nét niet. So what. Op naar het volgende wat zo mooi zou kunnen zijn.
Vandaag was het immers óók mijn dag.
Nét niet.

0 gedachten over “Net niet

  1. Elke dag is jouw dag, of je nu kotst of vergelijkbaar bent met een te natte pannenkoek…het is jouw dag. Elke dag opnieuw, elke week opnieuw.
    Zolang je elke dag je ogen sluit om te slapen, je ogen opent om met verbazing de wereld in te kijken is het JOUW DAG 😉
    Sjanicknuf

  2. Hi Lou,
    Er zijn dagen die zou je willen herhalen en er zijn dagen die je zou willen overslaan….. daar hebben we geen macht over… we kunnen er alleen wat van proberen te maken.
    Groetjes,
    Dorothé

  3. Of dit nou allemaal autobiografisch is of niet vind ik niet eens zo belangrijk: het is ZO echt geschreven dat ik aan het eind even dacht: ‘jammer dat het hier al stopt’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *