Doe jij even

Doe jij even

… de huishouding, de was, de vuilnis?DoeJijEven
… de kinderen, het eten, de administratie?
… de kerstcadeaus, de tuin, de rekeningen?
… de katten, de doktersbezoekjes, de boodschappen?
… de vaatwasser, de correspondentie, mijn leven?
Natuurlijk, schat. Doe ik. Vanzelfsprekend.
Vanzelfsprekendheden zijn killing. En ik ben ogenschijnlijk de vanzelfsprekendheid in persoon. Ben ik dan ook killing? Voelt eigenlijk meer als slowly being killed. Maar het is goed zo. Beter wordt het waarschijnlijk niet. Wel lastiger om vol te houden. Bij veel van wat ik doe, denk ik: “Het klopt niet. Zó ben ik niet. Dit ben ik niet.” Op een onverwacht moment wordt je een spiegel voorgehouden en vraag je je af wie je dan wél bent. Je weet het antwoord al. Ik ben degene die gekozen heeft. Dus ook degene die moet leven met de consequenties daarvan. Daar voeg ik mij naar: het waren mijn keuzes. Mijn verantwoordelijkheden verzaak ik niet.
Groei is pijnlijk. Verandering is pijnlijk. Maar niets is zo pijnlijk als ergens vast te zitten waar je niet thuis hoort.” Mandy Hale (Auteur van ‘The Single Woman’) zei dat. Mandy zegt trouwens een heleboel en het meeste daarvan schaar ik onder het kopje ‘gewauwel met hoog open-deur-gehalte”, maar in dit geval vind ik dat ze gelijk heeft. Het is pijnlijk te beseffen dat je vast zit in een rol die je jezelf weliswaar aangemeten hebt maar waarvan je tijdens de hele opvoering bemerkt, dat je hem niet naar behoren kunt spelen…
Wat zeggen ze ook alweer?
“je weet niet wat je mist, tot het er niet meer is.”
De waarheid is: Je wist precies wat je had.
Je had alleen niet gedacht, het ooit te kunnen verliezen…
Wat zeggen ze ook alweer?
“Het leven gaat door.” Play your part.
Neem het vooral niet te letterlijk.
Hopelijk kan het tóch weer beter worden…

0 gedachten over “Doe jij even

  1. Dingen bespreekbaar maken zolang er nog gesproken kan worden kan verrassende uitkomsten bieden. Been there. Jij en jij alleen weet of je op verbetering afstevent als je in status quo modus slipt of wanneer je juist je hart lucht en vraagt om samen tot een oplossing te komen.
    Wel gevaarlijk: brandende lonten in kruitvaten..
    Respect voor de keuzes en hoe je ermee omgaat. Er zijn meer paden die naar Rome leiden.
    (Dat was ook ff een karateles open deuren intrappen geloof ik)

      1. Begint altijd spannend opwindend nieuw sprankelend 40 – ers blues doet mensen drastische maatregelen nemen alleen of t er op lange termijn beter leuker spannender op wordt?!

        1. Ik zeg ook niet dat ik ernaar handel… integendeel. Ik heb gekozen voor een bepaalde levensweg en met de consequenties van die keuzes moet ik leven. Maar dat wil nog niet zeggen dat dat altijd even makkelijk is. Dat YOLO-gevoel komt dan wel heel dichtbij…

          1. Ik begrijp t wel is ook geen oordeel. Been there en weet dat wat je mist niet altijd beter hoeft te zijn.

  2. Het gaat over. Really. Je hebt nu even een soort van midlifecrisis. Een soort van is-dit-alles gevoel maar dat verdwijnt. Dan wordt het beter dan daarvoor en op een dag denk je: ‘hee, ik ben mezelf toch niet kwijtgeraakt – ik (iets wezenlijks van jezelf) ben er nog steeds!

    1. Mooi verwoord en zo waar. Je hoeft jezelf niet te verliezen er sterker uitkomen is wat t doet. Het gaat over vertrouw daarop.

    2. Ik weet niet of het dat is, dat ‘even een soort van midlifecrisis’. Daar gaat het eigenlijk niet om… Het gaat er om dat ik een bepaalde rol speel die ik niet goed kan spelen. En dat nekt. Ik ben mezelf niet eens kwijt, ik begin mezelf juist steeds meer te vinden. Misschien moet je daarvoor dan eerst 40+ zijn… Het is geen ‘is-dit-alles’-gevoel maar meer een ‘waardeer-mij-nou-ook-eens-een-keer’-gevoel. Ach. Ik weet ’t ook niet. Inderdaad. Het zal vanzelf wel weer overgaan…

  3. Je rol die je niet past kun je ook aanpassen naar hoe je t zelf wil, wees wie je zelf wilt zijn binnen en/of buiten je relatie dat maakt jou een gelukkiger mens. Of maak de keuze om eruit te stappen als dit je onmogelijk wordt gemaakt. Je leeft niet alleen voor anderen en hun geluk. Klinkt egoïstisch maar is het niet.

  4. De vraag is nu blijf je ongelukkig in deze rol verander je je rol of stap je eruit om leven in te delen zoals jij wilt met alle gevolgen? Hoe t ook wendt of keert jij hebt de regie.

  5. Misschien inderdaad eens gaan praten.
    Misschien gaat het automatisch dat hij vraagt aan jou alles te doen, terwijl hij dat zelf niet eens in de gaten heeft (het blijft een man hé 😉 ).
    De keuzes die je maakt kunnen anders uitpakken dan je gedacht had. Dat betekent niet dat je ooit een verkeerde keuze gemaakt had, want je hebt er toch ooit voor gekozen en dus achter je keuze gestaan. Maar je weet nooit hoe een keuze uit zal pakken, kan alle kanten op gaan.
    Succes iig, laat je eigen Lou niet verwateren! 😉 *knuf* XXX

  6. Ben trouwens erg benieuwd naar je keuze (s) aangezien dit vrij ernstig klinkt en hoop dat je er beter en positiever uitkomt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *