Iets met ziel en arm

Iets met ziel en arm

Hoewel ’t met mij, afgezien van een berenportie chronische rug- en nekpijn (ik weet ‘t… allemaal stress…), best aardig goed gaat, ben ik mezelf niet meer. Of liever gezegd: nog steeds niet. Ik pieker. En denk. En probeer me dingen voor te stellen. En denk aan hoe anderen zich moeten voelen. En pieker nog een beetje meer. Ik kan me niet meer laten gaan, niet meer ontspannen. Dat rothoofd blijft maar malen. Ik blijf de angst van anderen voelen ook al banjeren ze er zelf gemakshalve maar laconiek overheen alsof er eigenlijk niks is. Ik blijf me zorgen maken over een veelvoud aan eigen en andermans mentale issues. Het maakt me onrustig. Neerslachtig. Anxious, om het maar ‘ns met een mooi engels woord te zeggen.
De alledaagsheden gaan door. Zoon oefent zich suf op z’n nieuwe asus netbookje, hij moet blind leren typen (nou ja, hij moet gewoon leren typen) zodat hij straks op school met een laptop kan werken, wat alles voor een dyslect een stuk makkelijker zou (kunnen) maken. Dochter schrijft op de andere kinderlaptop hele romans die enkel bestaan uit de woorden “mama”, “papa”, “oma”, “opa, “am”, “lilo”, “mamamia” en hun eigen namen T. & K. Enkel nog een uitgever zoeken voor dit geniale staaltje electronisch schrijfwerk.
Man klooit in de garage rond, prutst wat aan de telefoonkabels en bám, de boel doet ’t niet meer. Telefoon deaud, internet deaud. Afgesneden van de buitenwereld… Gelukkig heb ik mijn foon met data-abo nog. Maar het is een ramp voor de familie Nerd, kan ik u zeggen. Even diep zuchten en weten dat het wel weer goed komt. Net als al het andere. Ooit…
Ziel hangt onder arm.
Die hangzielen van tegenwoordig ook…
Doe mij maar een hart onder de riem.
Waar koop ik zo’n ding…

0 gedachten over “Iets met ziel en arm

  1. Hoi Lou,
    Mijn moeder leerde me rangeren: ik moest alle zorgen in diverse wagons kieperen en de trein laten rijden… ’s nachts moest de machinist slapen en daarom moest de trein ontkoppeld worden van de locomotief…. ik lag me dat dan voor te stellen en verdomd …. het hielp soms.
    Sterkte gewenst… ook met het computerleed, want herfstvakantie zonder internet dat wil je niet in je wagonnetje hebben.
    groetjes,
    Dorothé

    1. was het maar zo eenvoudig… ik tjoekte zo ’t station uit, zonder wagons 😛 maarre, dat computerleed is al geleden hoor (man kan zelf niet zonder internet dus dat zijn de dingen die ’t allersnelst gerepareerd zijn hier) en herfstvakantie hebben ze niet hier in Oostenrijk haha 😀 Dus komt dát inderdaad iig weer goed 😉
      ThanXX!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *