Diplomatiek?

Diplomatiek?

Een ware diplomaat is iemand, die twee keer nadenkt voordat hij niets zegt…
Dat zei Winston Churchill ooit. Het klopt. De ultieme diplomatie is het weldoordacht achterwege laten van woorden zodat de gesprekspartner erin kan interpreteren wat hem of haar op dat moment past. Indien nodig zelfs de onwetendheid. Stilte toelaten getuigt ook van kracht. Zelfs, of nee, juist in onderhandelingen of discussies.
Wat was ik graag stil gebleven. Weer een discussie die volledig ontaardde. Een gesprek dat geen gesprek meer was maar enkel nog een uitbarsting. Een gezwel van uitlatingen, waarbij plotsklaps sprake was van vijandige partijen in plaats van vrienden. En ik was duidelijk geen goede diplomaat. Ik had minstens twee keer na moeten denken om vervolgens heel verstandig mijn kaken op elkaar te houden en mijn vingers van het toetsenbord. Ik meldde wat ik ervan vond. En daarmee was het kwaad geschied: vanaf dat moment had ik eigenlijk moeten kiezen…
Ik weiger. Voor de zoveelste keer hou ik te laat mijn mond om vervolgens de gedwongen keuze achterwege te laten. Ik ben nog steeds een leek in de kunst van het op de juiste momenten niets zeggen.
Nooit te laat om te leren.
 

0 gedachten over “Diplomatiek?

  1. Hoho. Je mag je mening toch wel geven zonder meteen het mes op de strot te krijgen? Ook al heerst er een morele druk om te kiezen, dan kies jij er dus voor om geen keuze te maken. Dat op zich vind ik al een statement zo groot als Zwitserland.
    Je hebt je zegje gedaan, je veroordeelt verder niet en laat de ruzie daar waar hij hoort. Niet bij jou namelijk.
    Ik vind het eerder karakter tonen.

    1. Ja Draeck, mening geven mag altijd. Maar soms blijkt het, na twee (of drie… of vier…) keer nadenken, toch echt beter te zijn om even je waffel te houden. Daar ben ik nog niet zo goed in. In niet kiezen daarentegen…. 😉

  2. Ik herken het wel hoor. Dat je daarna denkt: was het nou echt zo moeilijk om gewoon even m’n mond te houden? En dat wil niet zeggen dat je je de kaas van het brood laat eten, het wil zeggen dat je er bewust voor kiest je eigen stemming niet te laten verpesten. Want dat is zo gemakkelijk om te doen (en achteraf zo zonde van de tijd!). Tegenwoordig maak ik de afweging: is het onderwerp de moeite waard om mijn eigen humeur te vergallen of niet? In negen van de tien keer is het antwoord vrij duidelijk 😀

    1. Ik zeg ook echt wel wat ik vind dat ik MOET zeggen hoor 😉 Maar in veel gevallen is het helemaal niet nodig om je mond open te trekken. Die gevallen moet ik duidelijk nog beter herkennen…

  3. Je moet toch kunnen zeggen wat je wilt? Je zou dingen moeten kunnen bespreken. Je zou toch je mening moeten kunnen geven of iig zeggen hoe je over iets denkt. *knuf*

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *